:: دوستم! ::

تا حالا صداي نفس كشيدن هايش را گوش كردي؟ يك بار دقت كن كه چه زيباست و چه منظم... دم، بازدم ... دمهايش محكم تر از بازدمهايش است چرا؟ نمي دانم اما سرشار از آرامش است. زندگيش وقف خوبي است. مهربان و صبور ... وقتي به چشمانش نگاه مي كنم آنقدر زلال است كه خودم را در آن مي بينم... صدايش برايم هميشه آرام و دلگرم  ... و نبودش... نبودش سخت... خيلي سخت، آنقدر دشوار كه با گذشت همه سالها باز هم نبودش را برابر با گم شدن خود مي دانم...وقتي هست محكم ترين كوه دنيا را دارم اما وقتي مي رود دلم فرو مي ريزد و در اين شهر شلوغ گم مي شوم...

ممنون از همه کسانی که وقت می گذارند و این نوشته ها را می خوانند.